Անդրանիկի կտակը իր զինվորներին

Սիրելի զինվորներս

Երբ օտարներ կփորձեին անվանարկել հայ զինվորին արժանապատվությունը, դուք ձեր քաջությամբ, գործերով և հաղթանակներով արհամարհեցիք

զանոնք, բարձր պահեցիք հայ ցեղին արժանապատվությունը: Դուք կրցաք պարտության մատնել թշնամին և հիացում հրավիրեցիք ձեզ վրա, որովհետև գիտեիք

նվիրվիլ ու ծառայել հայրենիքին և անոր ազատության: Մեծ համբերությամբ կրեցիք չարչարանքները և մեծ հավատքով տարիք ձեզի հանձնված գործը։ Ես չլսեցի տրտունջի որևէ բառ, ցավի որևէ արտահայտություն: Մերկ էիք, անոթի էիք և այդպես մնացիք օրերով: Ձմռան ցուրտը, բուքն ու քամին, ձյունն ու անձրևը ծեծեցին ձեզի, կարկուտը հարվածեց, բայց դուք արհամարհեցիք, ինչպես թշնամիին գնդակները:

Ձեր այս կեցվածքը քաջալերեց զիս, ուրախացուց սիրտս, և մենք կրցանք շահիլ փառավոր հաղթանակներ:

Սիրելի զինվորներս, սա մեկ քանի տողերս իբր հարգանքի ու գնահատանքի

նշան կթողում որպես կտակ և սրտաձոն ապրողներուդ և իբր տապանաքար անթաղ ու անշիրիմ զինվորներուն։

ԱՆԴՐԱՆԻԿ

Ֆրեզնո, հունիսի 18, 1924թ.

Armtumar-Արմտումար-ի ՖԲ էջից

Մեկնաբանություններ